در یک نگاه جروم پاول بار دیگر از اعلام تصمیم خود درباره ماندن در هیئت‌مدیره فدرال رزرو پس از پایان دوره ریاستش خودداری کرد. این سکوت به ابزاری راهبردی برای حفظ استقلال بانک مرکزی در برابر فشارهای سیاسی تبدیل شده است. تصمیم پاول می‌تواند ترکیب آینده هیئت‌مدیره فدرال رزرو و مسیر سیاست پولی آمریکا را تغییر دهد. جروم پاول، رئیس فدرال رزرو، برای چهارمین بار طی ماه‌های اخیر از پاسخ دادن به این پرسش که آیا پس از پایان دوره ریاستش در ماه مه ۲۰۲۶ در هیئت‌مدیره بانک مرکزی باقی خواهد ماند یا نه، خودداری کرد. پاسخ همیشگی او «نمی‌خواهم وارد این بحث شوم» تصادفی نیست؛ بلکه بخشی از یک راهبرد حساب‌شده است. ساختار حکمرانی فدرال رزرو به پاول این امکان را می‌دهد که چنین موضعی اتخاذ کند. رؤسای این نهاد در واقع برای دو سمت منصوب می‌شوند: یک دوره چهار ساله به‌عنوان رئیس و یک دوره ۱۴ ساله به‌عنوان عضو هیئت‌مدیره. اگرچه اغلب رؤسا پس از پایان ریاست خود کناره‌گیری می‌کنند، اما از نظر قانونی الزامی برای این کار وجود ندارد. دوره عضویت پاول به‌عنوان عضو هیئت‌مدیره تا سال ۲۰۲۸ اعتبار دارد. همین اختیار، اکنون به مهم‌ترین اهرم فشار پاول در برابر دولتی تبدیل شده که ماه‌ها تلاش کرده بر سیاست‌های پولی فدرال رزرو اثر بگذارد. احضاریه‌های هیئت منصفه که اخیراً برای بانک مرکزی صادر شده‌اند، انگیزه او برای حفظ این ابهام را بیش از پیش تقویت کرده‌اند. این تحقیقات رسمی به بازسازی ۲.۵ میلیارد دلاری ساختمان مرکزی فدرال رزرو مربوط می‌شود، اما پاول معتقد است هدف اصلی آن، افزایش فشار برای تسریع کاهش نرخ بهره است؛ موضوعی که دونالد ترامپ بارها خواستار آن شده است. به گفته نزدیکان پاول، او پس از نزدیک به ۱۴ سال حضور در فدرال رزرو و هشت سال ریاست، آمادگی بازگشت به زندگی خصوصی را دارد. با این حال، زمان‌بندی تحقیقات قضایی، او را در موقعیتی دشوار قرار داده است. کناره‌گیری در شرایط کنونی می‌تواند به‌گونه‌ای تفسیر شود که گویی تحت فشار سیاسی صورت گرفته؛ برداشتی که با مواضع سال‌های اخیر او درباره استقلال بانک مرکزی در تضاد است. در داخل دولت ترامپ، امیدواری‌هایی وجود داشت که پاول پس از پایان دوره ریاست، از فدرال رزرو خارج شود. اما آغاز تحقیقات قضایی، این محاسبات را برهم زد. برخی مقامات دولتی اکنون نگران‌اند که این پرونده نه‌تنها کمکی به تغییر مدیریت فدرال رزرو نکند، بلکه موضع پاول را سرسختانه‌تر سازد. تحلیلگران یوتوتایمز معتقدند که اهمیت این موضوع به ترکیب خاص هیئت‌مدیره فدرال رزرو بازمی‌گردد. این نهاد دارای هفت عضو اصلی است و در حال حاضر تنها یک کرسی در آستانه خالی شدن قرار دارد. “ «اگر پاول طبق سنت کناره‌گیری کند، رئیس‌جمهور فرصت معرفی دو عضو جدید را خواهد داشت و می‌تواند نفوذ بیشتری بر ساختار بانک مرکزی اعمال کند.» محمد زمانی اما اگر پاول در هیئت‌مدیره باقی بماند، دولت تنها یک کرسی برای انتصاب در اختیار خواهد داشت و دامنه مانور آن به‌طور محسوسی محدود می‌شود. در این سناریو، آینده برخی اعضای فعلی، از جمله استیون میران، مستقیماً به تصمیم پاول گره می‌خورد. در تاریخ فدرال رزرو، موارد بسیار محدودی وجود داشته که یک رئیس پس از پایان دوره خود به‌عنوان عضو باقی بماند. آخرین نمونه به دهه ۱۹۴۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که مارینر اکلز به درخواست رئیس‌جمهور وقت در هیئت‌مدیره ماند. از آن زمان تاکنون، رؤسا ترجیح داده‌اند با پایان ریاست، کاملاً کنار بروند. وضعیت پاول اما متفاوت است. او نه دعوت رسمی برای ماندن دارد و نه علاقه جدی به ادامه حضور. اگر در نهایت تصمیم به ماندن بگیرد، احتمالاً نه از سر تمایل شخصی، بلکه به این دلیل خواهد بود که خروج در شرایط فعلی، پیامدهای بدتری برای اعتبار فدرال رزرو به همراه دارد. ماندن نیز هزینه‌های خاص خود را دارد. پاول ممکن است ناچار شود در برابر سیاست‌هایی که آن‌ها را پرریسک می‌داند، مخالفت علنی کند؛ اقدامی که می‌تواند به حاشیه‌سازی سیاسی منجر شود. یا برعکس، مجبور شود از تصمیماتی حمایت کند که با آن‌ها موافق نیست و اعتبار خود را در خدمت مدیریت جدید قرار دهد. برخی تحلیلگران معتقدند تنها در صورتی که پاول احساس کند حضورش مانع تضعیف جدی استقلال بانک مرکزی می‌شود، به ماندن تن خواهد داد؛ حتی اگر این تصمیم برای او ناخوشایند باشد. خود پاول در نشست اخیر، از اظهار نظر درباره آینده‌اش خودداری کرد، اما بار دیگر بر اصل استقلال بانک مرکزی تأکید نمود. او هشدار داد که اگر افکار عمومی تصور کند تصمیمات پولی با انگیزه‌های سیاسی اتخاذ می‌شوند، اعتبار فدرال رزرو به‌شدت آسیب خواهد دید. ✔️  بیشتر بخوانید: چرا طلا دوباره به پناهگاه اول سرمایه‌گذاران جهانی تبدیل شده است؟ او گفت: «ما هنوز این اعتبار را از دست نداده‌ایم. باور دارم که از دست هم نخواهیم داد. دست‌کم امیدوارم چنین شود.» بر اساس جمع‌بندی تیم UtoTimes، سکوت پاول نه نشانه تردید، بلکه یک تاکتیک حساب‌شده است؛ تاکتیکی برای حفظ استقلال نهادی که در قلب نظام مالی آمریکا قرار دارد، در دوره‌ای که فشارهای سیاسی بر سیاست پولی به بالاترین سطح خود در سال‌های اخیر رسیده است. لطفا نظر و سوالات خود را درباره این مقاله ارسال کنید تا کارشناسان ما به شما پاسخ دهند.

در یک نگاه ریک ریدر، مدیر ارشد سرمایه‌گذاری بلک‌راک در حوزه اوراق با درآمد ثابت، به گزینه اول بازارهای پیش‌بینی برای ریاست فدرال رزرو تبدیل شده است. جهش شانس ریدر عمدتاً پس از دیدار و گفت‌وگوی اخیر او با ترامپ شکل گرفته و هنوز پشتوانه اطلاعاتی محکمی ندارد. با وجود افزایش محبوبیت ریدر، کِوین وارش همچنان یکی از گزینه‌های جدی برای این سمت باقی مانده است. با نزدیک شدن به نشست ۲۸ ژانویه کمیته بازار آزاد فدرال رزرو، رقابت برای جانشینی جروم پاول وارد مراحل پایانی شده است. دونالد ترامپ پیش‌تر وعده داده بود که نامزد موردنظر خود برای ریاست آینده فدرال رزرو را در همین ماه معرفی کند و همین مسئله باعث شده بازارها با دقت بیشتری تحولات مربوط به این انتخاب را دنبال کنند. بررسی‌های تیم یوتوتایمز نشان می‎‌دهد که در هفته‌های اخیر، داده‌های پلتفرم شرط‌بندی مالی «کالشای» نشان‌دهنده تغییر قابل‌توجهی در انتظارات معامله‌گران بوده است. بر اساس این داده‌ها، ریک ریدر، مدیر ارشد سرمایه‌گذاری بلک‌راک در حوزه اوراق با درآمد ثابت، اکنون با احتمال حدود ۴۸ درصد، در صدر فهرست گزینه‌ها قرار گرفته است؛ جایگاهی که تا مدت کوتاهی پیش، برای او دور از انتظار به نظر می‌رسید. تا چند ماه قبل، تمرکز بازارها بر دو گزینه اصلی موسوم به «دو کِوین» بود: کِوین هسِت و کوین وارش. این دو نفر، گزینه‌های اجماعی برای جانشینی پاول محسوب می‌شدند و ریدر در جایگاه یک نامزد کم‌شانس قرار داشت. اما پس از گفت‌وگوی خصوصی او با ترامپ در کاخ سفید و انتشار خبر «تحت تأثیر قرار گرفتن» رئیس‌جمهور از این دیدار، شرایط به‌سرعت تغییر کرد و ریدر از یک گزینه حاشیه‌ای به نامزد اول بازار بدل شد. بخش عمده این موج حمایتی، بر پایه همین دیدار و چند اظهار نظر محدود رسانه‌ای شکل گرفته است و تاکنون نشانه‌ای از افشای اطلاعات رسمی یا تأیید غیررسمی در مورد انتخاب قطعی او منتشر نشده است. با این حال، سابقه حرفه‌ای ریدر که هدایت تیمی با مدیریت بیش از ۲.۴ تریلیون دلار دارایی با درآمد ثابت را برعهده دارد، به اعتبار او در میان فعالان بازار افزوده است. عامل کلیدی در افزایش محبوبیت ریدر، هم‌سویی دیدگاه‌های او با ترجیحات ترامپ در حوزه سیاست پولی است. ریدر بارها تأکید کرده که نرخ بهره خنثی در اقتصاد آمریکا پایین‌تر از برآورد فعلی فدرال رزرو است و از امکان کاهش حدود ۱۰۰ واحد پایه‌ای نرخ بهره سخن گفته است. او حتی سطح ۳ درصدی را برای نرخ وجوه فدرال مطرح کرده؛ نرخی که با تمایل ترامپ به کاهش تهاجمی نرخ‌ها برای تحریک رشد اقتصادی همخوانی دارد. در مقابل، کِوین هسِت عملاً از فهرست گزینه‌های اصلی کنار گذاشته شده و شانس او به‌طور محسوسی کاهش یافته است. با این حال، کوین وارش با احتمال حدود ۳۲ درصد همچنان یکی از نامزدهای جدی به شمار می‌رود. “ «تجربه قبلی او در فدرال رزرو و رویکرد اصلاح‌طلبانه‌اش، برای بسیاری از ناظران جذاب است، هرچند موج اخیر حمایت از ریدر، بخشی از شتاب او را کاهش داده است.» محمد زمانی کریستوفر والر، عضو فعلی هیئت‌مدیره فدرال رزرو، نیز همچنان در میان گزینه‌ها حضور دارد. انتخاب او می‌تواند از نظر سیاسی ساده‌تر باشد، زیرا احتمال تأییدش در سنا بالاتر است. افزون بر این، برخی تحلیلگران معتقدند چنین انتخابی ممکن است پاول را به کناره‌گیری آرام از هیئت‌مدیره ترغیب کند و از بروز تنش‌های داخلی جلوگیری نماید. با وجود توجه گسترده به داده‌های بازارهای پیش‌بینی، باید به محدودیت‌های آن‌ها نیز توجه داشت. حجم کل معاملات مرتبط با این قراردادها تاکنون حدود ۶۰ میلیون دلار بوده است؛ رقمی که در مقایسه با تریلیون‌ها دلار سرمایه در بازارهای اوراق و سهام که تحت تأثیر تصمیم نهایی قرار خواهند گرفت، بسیار ناچیز است. از این رو، این داده‌ها بیش از آنکه پیش‌بینی قطعی باشند، بازتابی از فضای رسانه‌ای و انتظارات کوتاه‌مدت محسوب می‌شوند. ✔️  بیشتر بخوانید: چرا مصرف‌کننده آمریکایی در ابتدای ۲۰۲۶ می‌تواند بازارها را غافلگیر کند؟ بر اساس جمع‌بندی تیم UtoTimes، رقابت برای جانشینی جروم پاول بیش از هر زمان دیگری تحت تأثیر «عامل ترامپ» قرار گرفته است. جهش ناگهانی شانس ریک ریدر نشان می‌دهد که یک دیدار سیاسی می‌تواند به‌سرعت موازنه انتظارات بازار را تغییر دهد. با این حال، تا زمان اعلام رسمی، همچنان احتمال چرخش دوباره معادلات وجود دارد و انتخاب نهایی می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای برای مسیر سیاست پولی و بازارهای مالی جهانی به همراه داشته باشد. لطفا نظر و سوالات خود را درباره این مقاله ارسال کنید تا کارشناسان ما به شما پاسخ دهند.

با بازگشت دونالد ترامپ از اجلاس داووس به واشنگتن، گمانه‌زنی‌ها درباره معرفی رئیس بعدی فدرال رزرو وارد مرحله نهایی شده است. گزارش‌های هفته گذشته حاکی از آن بود که رئیس‌جمهور آمریکا قصد دارد تصمیم خود را اندکی پیش یا پس از حضور در داووس اعلام کند؛ موضوعی که اکنون احتمال اعلام آن در روزهای پیش‌رو یا حتی آخر هفته را تقویت کرده است. ترامپ در گفت‌وگویی با شبکه CNBC در داووس تلویحاً از نهایی شدن انتخاب خود خبر داد. او گفت: «ما به سه نفر رسیده بودیم، بعد دو نفر و حالا شاید در ذهن من فقط یک نفر باقی مانده باشد.» این اظهارنظر، نشانه‌ای از نزدیک بودن تصمیم نهایی تلقی می‌شود. در بازارهای پیش‌بینی، نام ریک ریدر طی روزهای اخیر پررنگ‌تر شده و احتمال انتخاب او به حدود ۳۵ درصد رسیده است؛ رقمی که او را در فاصله‌ای اندک از کِوین وارش قرار می‌دهد. در مقابل، کوین هَسِت (گزینه‌ای که پیش‌تر بخت بالایی داشت) بار دیگر از سوی ترامپ کنار گذاشته شد. رئیس‌جمهور آمریکا درباره او گفت ترجیح می‌دهد هسِت در جایگاه فعلی خود باقی بماند، زیرا «در تلویزیون بسیار خوب ظاهر می‌شود». ترامپ همچنین از مصاحبه ریدر تمجید کرده و آن را «بسیار تأثیرگذار» توصیف کرده است. با وجود رشد شانس ریدر، بسیاری از تحلیلگران همچنان کِوین وارش را محتمل‌ترین گزینه می‌دانند. وارش سال‌هاست برای این سمت تلاش کرده و در آستانه تصمیم نهایی، رویکردی محتاطانه و کم‌حاشیه در پیش گرفته است. ترامپ نیز بارها گفته که از انتخاب جروم پاول در دوره گذشته به‌جای وارش ابراز پشیمانی می‌کند؛ موضوعی که موقعیت او را تقویت کرده است. بازارهای مالی تاکنون واکنش تندی به این فرآیند نشان نداده‌اند. کنار رفتن هسِت که به‌عنوان نزدیک‌ترین گزینه به مواضع کاخ سفید شناخته می‌شد، تا حدی نگرانی‌ها را کاهش داده است. با این حال، برخی تحلیلگران معتقدند وارش نیز می‌تواند در عمل رویکردی مشابه داشته باشد و بیش از حد با خواسته‌های سیاسی همراه شود. ✔️  بیشتر بخوانید: بازتنظیم انتظارات نرخ بهره پس از تحولات اخیر؛ داده‌های قوی، چرخش بازار به‌سوی سیاست‌های انقباضی‌تر از نگاه فعالان بازار، تأثیر انتخاب رئیس جدید فدرال رزرو احتمالاً بیش از همه در بازار طلا نمایان خواهد شد. در صورت انتخاب وارش، انتظار می‌رود طلا با حمایت بیشتری مواجه شود، زیرا او به‌عنوان گزینه‌ای داویش تلقی می‌شود. در مقابل، انتخاب ریدر می‌تواند به تقویت دلار و افت قیمت طلا منجر شود. در این میان، کریستوفر والر نیز همچنان به‌عنوان گزینه‌ای فرعی مطرح است. اگرچه او در ماه‌های اخیر مواضع نسبتاً انبساطی‌تری اتخاذ کرده، بسیاری در بازار این رویکرد را تاکتیکی و سیاسی می‌دانند و معتقدند در صورت رسیدن به ریاست، احتمال بازگشت او به مواضع انقباضی گذشته وجود دارد. در مجموع، با نزدیک شدن به تصمیم نهایی، بازارها بیش از هر زمان دیگری به تحولات واشنگتن چشم دوخته‌اند. انتخاب رئیس آینده فدرال رزرو می‌تواند مسیر سیاست پولی آمریکا در سال‌های پیش‌رو را شکل دهد و بر ارزها، اوراق قرضه و بازار طلا تأثیر قابل‌توجهی بگذارد. لطفا نظر و سوالات خود را درباره این مقاله ارسال کنید تا کارشناسان ما به شما پاسخ دهند.

داده‌های تجاری ایالات متحده در ماه اکتبر تصویری غافلگیرکننده و به‌مراتب قوی‌تر از انتظارات اقتصاددانان ارائه داد؛ به‌طوری‌که کسری تراز تجاری آمریکا به ۲۹.۴ میلیارد دلار کاهش یافت، در حالی که بازار انتظار رقمی نزدیک به ۵۸.۹ میلیارد دلار را داشت. این پایین‌ترین سطح کسری تجاری آمریکا از سال ۲۰۰۹ تاکنون محسوب می‌شود و بلافاصله نگاه تحلیل‌گران را به بازنگری صعودی در برآوردهای رشد اقتصادی سه‌ماهه سوم معطوف کرد. بر اساس داده‌های اصلاح‌شده، کسری تجاری ماه قبل از ۵۲.۸ میلیارد دلار به ۴۸.۱ میلیارد دلار تعدیل شد و در بخش کالا، کسری تجاری به ۵۸.۶ میلیارد دلار کاهش یافت؛ رقمی که در مقایسه با کسری ۷۷.۷ میلیارد دلاری پیشین، بهبود معناداری را نشان می‌دهد. این تحول بازتابی از پدیده‌ای است که بسیاری از اقتصاددانان آن را «بازپرداخت پیش‌دستانه» می‌نامند؛ یعنی افزایش واردات در ابتدای سال برای پیشگیری از ریسک‌های تجاری، که اکنون اثر معکوس آن در آمارها نمایان شده است. بازار فارکس نیز به این داده‌ها بی‌تفاوت نماند. دلار آمریکا در واکنش اولیه تقویت شد و جفت‌ارز USDJPY کمی رشد کرد؛ حرکتی که نشان می‌دهد بازارها در حال عبور از نوسانات پرتنش سال ۲۰۲۵ هستند و بیش از گذشته تمرکز خود را بر مسیر اقتصاد آمریکا در سال ۲۰۲۶ قرار داده‌اند. بهبود قابل توجه تراز تجاری، مستقیماً به رشد تولید ناخالص داخلی کمک می‌کند و از همین رو انتظار می‌رود در روزهای آینده شاهد ارتقای محسوس پیش‌بینی‌های GDP سه‌ماهه سوم باشیم. همزمان با داده‌های تجاری، گزارش بهره‌وری نیروی کار آمریکا نیز منتشر شد و آن هم تصویری به‌مراتب قوی‌تر از پیش‌بینی‌ها ارائه داد. بهره‌وری در سه‌ماهه سوم با رشد ۴.۹ درصدی همراه شد، در حالی که انتظار بازار تنها ۳ درصد بود. افزون بر این، رقم سه‌ماهه قبل نیز از ۲.۴ درصد به ۴.۱ درصد بازنگری شد. در سوی دیگر، هزینه نیروی کار به ازای هر واحد تولید (Unit Labor Costs) ۱.۹ درصد کاهش یافت؛ در حالی که پیش‌بینی‌ها از افزایش یک‌درصدی حکایت داشتند. اگرچه اندازه‌گیری بهره‌وری همواره با عدم قطعیت همراه است، اما مجموعه این داده‌ها بدون تردید خبر مثبتی برای اقتصاد آمریکا محسوب می‌شود. تداوم چنین روندی می‌تواند این استدلال را تقویت کند که حتی در شرایط رشد اقتصادی بالاتر، فشارهای تورمی از مسیر دستمزدها محدود باقی بماند؛ عاملی که در نهایت می‌تواند به توجیه نرخ‌های بهره پایین‌تر منجر شود. در این میان، نقش هوش مصنوعی احتمالاً تنها بخشی از این جهش بهره‌وری را توضیح می‌دهد، اما وعده اصلی AI دقیقاً در همین نقطه نهفته است: امکان دستیابی مداوم به رشدهای بالای بهره‌وری. با این حال، چالش بالقوه آنجاست که بخشی از این افزایش بهره‌وری ممکن است از مسیر تعدیل نیروی کار حاصل شود؛ موضوعی که در نهایت می‌تواند قدرت خرید مصرف‌کنندگان را تضعیف کند، آن هم در اقتصادی که موتور اصلی آن مصرف خانوارهاست. در کانادا نیز داده‌های تجاری اکتبر تصویری بهتر از انتظار ارائه دادند. کسری تراز تجاری این کشور به ۵۸۰ میلیون دلار محدود شد، در حالی که بازار انتظار کسری ۱.۳۶ میلیارد دلاری را داشت. صادرات با رشد ۳.۴ درصدی به ۶۵.۶ میلیارد دلار رسید و واردات نیز ۲.۱ درصد افزایش یافت و به ۶۶.۲ میلیارد دلار صعود کرد. این ارقام نشان می‌دهد که تجارت خارجی کانادا، علی‌رغم فضای مبهم پیرامون آینده توافق USMCA، همچنان از پویایی نسبی برخوردار است. نکته قابل توجه آن است که تمامی این آمارها با تأخیر قابل‌توجهی منتشر شدند؛ تأخیری که مستقیماً به تعطیلی دولت آمریکا بازمی‌گردد. از همین رو، بازارها در تفسیر این داده‌ها هم‌زمان دو نگاه دارند: از یک سو، ارقام منتشرشده تصویر مثبتی از تجارت و بهره‌وری ارائه می‌دهد و از سوی دیگر، این پرسش مطرح است که تا چه اندازه این بهبودها پایدار خواهند بود. ✔️  بیشتر بخوانید: شتاب‌گیری بخش خدمات آمریکا در پایان سال؛ رشد پرقدرت تقاضا در سایه نااطمینانی‌های سیاستی در مجموع، ترکیب کسری تجاری به‌مراتب کمتر از انتظار، رشد قوی بهره‌وری و کاهش هزینه‌های نیروی کار، روایتی نسبتاً سازنده از اقتصاد آمریکا در آستانه ورود به سال ۲۰۲۶ ترسیم می‌کند. اگر این روندها در داده‌های آتی نیز تأیید شوند، می‌توانند معادلات بازارها را  از دلار و اوراق قرضه گرفته تا سیاست پولی فدرال رزرو، به‌طور معناداری تحت تأثیر قرار دهند. لطفا نظر و سوالات خود را درباره این مقاله ارسال کنید تا کارشناسان ما به شما پاسخ دهند.